Η 27η Ιουλίου ξημέρωσε στην Εύβοια με καπνό στον ουρανό και στάχτη στο έδαφος. Στο επίκεντρο της πυρκαγιάς, ανάμεσα σε Πισσώνα και Τριάδα, το τοπίο θυμίζει πεδίο μάχης. Εκεί, ανάμεσα στα αποκαΐδια, στέκεται ένα καμένο πυροσβεστικό όχημα. Λιωμένο. Σιωπηλό. Παραδομένο. Μια εικόνα που δεν χρειάζεται λόγια, μόνο σιωπή και σεβασμό.
Η φωτιά συνεχίζει να μαίνεται ανεξέλεγκτη για τρίτη μέρα, με τα κύρια μέτωπα να εντοπίζονται σε Δίρφυ και Μεσσάπια. Οι άνεμοι, έντονοι και απρόβλεπτοι, καθιστούν αδύνατη την πλήρη κατάσβεση. Ο κρατικός μηχανισμός παραμένει σε επιφυλακή, ενώ η Πολιτική Προστασία έχει ήδη αποστείλει μηνύματα 112 σε αρκετούς οικισμούς για προληπτικές εκκενώσεις.
Σύμφωνα με την Πυροσβεστική, περισσότεροι από 120 πυροσβέστες, δεκάδες οχήματα και 13 εναέρια μέσα επιχειρούν στο πεδίο. Δύο πυροσβεστικά καταστράφηκαν ολοσχερώς. Το ένα, στη φωτογραφία που κάνει τον γύρο των μέσων, στέκεται πλέον ως μαρτυρία μιας άνισης μάχης. Πέντε πυροσβέστες τραυματίστηκαν, ευτυχώς ελαφρά. Η θερμοκρασία στο σημείο ξεπερνά τους 45 βαθμούς. Η αίσθηση; Ασφυξία. Η πραγματικότητα; Επικίνδυνη και διαρκώς μεταβαλλόμενη.
Στον Αφράτι, την Τριάδα και τα Ψαχνά, οι κάτοικοι ζουν σε διαρκή αγωνία. Μια αλλαγή του αέρα μπορεί να σημάνει καταστροφή. Οι τοπικές αρχές, οι εθελοντές και οι απλοί πολίτες συντονίζονται όπως μπορούν. Δεν υπάρχουν ρεπό. Δεν υπάρχει χρόνος για δεύτερες σκέψεις. Υπάρχει μόνο προσπάθεια και επιβίωση.
Το καμένο όχημα δεν είναι απλώς τεκμήριο υλικής ζημιάς. Είναι σύμβολο του τι σημαίνει να παραμένεις, να προστατεύεις, να αντιστέκεσαι όταν όλα γύρω σου καταρρέουν. Δεν έχει φωνή, αλλά "μιλά". Δεν έχει φλόγες πια πάνω του, αλλά "καίει" όποιον το κοιτάξει.
Αυτό το άρθρο δεν γράφεται για να σοκάρει. Γράφεται για να μην ξεχαστεί. Για να θυμίσει πως πίσω από κάθε πυρκαγιά υπάρχουν άνθρωποι. Πίσω από κάθε πυροσβεστικό, μια ομάδα που ρισκάρει την ασφάλειά της για να προστατεύσει εμάς.
Δεν πρέπει να συνηθίσουμε τις στάχτες. Δεν πρέπει να αποδεχθούμε τη φωτιά ως αναπόφευκτη πραγματικότητα των καλοκαιριών μας. Κάθε εικόνα καταστροφής, όπως αυτή του καμένου πυροσβεστικού, δεν είναι απλώς τεκμήριο, είναι υπενθύμιση. Ότι η πρόληψη, η ετοιμότητα και ο σεβασμός προς το περιβάλλον δεν είναι πολυτέλεια, αλλά εθνική ανάγκη.
